Zondag 21 juni is het zover! op de derde zondag van juni vieren we Vaderdag in Nederland. Vaderdag lijkt soms een beetje vergeten te worden. Maar de papa's verdienen het ook om in de spotlight te staan! Dit jaar is het voor Klaas, zijn tweede Vaderdag. vorig jaar met Vaderdag hadden we net een baby in onze armen en zaten we met onze hoofden ergens anders dan cadeautjes knutselen en kopen. Maar dit jaar is het anders. Want wat is hij een lieve papa en een schat van een man. In de zwangerschap was niks te gek en ging hij zelfs 's nachts tosti's voor mij (of ik moet eigenlijk ons zeggen) maken. Hij probeerde altijd bij alle echo's en ziekenhuis afspraken te zijn. 
Vorig jaar, toen ik bijna uitgerekend was, reed hij elke dag zenuwachtig naar werk. Ik had namelijk al een week lang ontsluiting en weeën die maar niet doorzetten. Al meerdere malen gestript, wat behoorlijk pijnlijk was. Maar steeds bleef het daarbij. Dagelijks kwam de verloskundige op bezoek en uiteindelijk besloten ze, om mijn vliezen te breken. Een speciale en bijzondere week. Ik wandelde en at ananas, om de bevalling een soort van op te wekken. Dit allemaal voor dat ze langs kwamen op mijn vliezen te breken. Daarna begon de pijn. Toen lag ik als een hoopje ellende op bed, terwijl manlief het gras aan het maaien was. De verloskundige vertelde dat het namelijk nog wel even kon gaan duren. Het voelde als dagen en de pijn in mijn rug kon ik niet meer verdragen. Geen regelmaat te vinden en ik schreeuwde om medicatie, drugs of iets wat hielp. Ik bleek in een (rug)weeen storm beland te zijn en al volledige ontsluiting te hebben.
Medicatie was niet meer mogelijk en ik moest het op eigen kracht doen. Ik was er bijna. Afwachtend op de persweeen, voelden als jaren. Daar waren ze. De weeën, die mij zouden verlossen van de pijn, die mij zouden helpen om de verliefdheid van mijn leven te ontmoeten en mij mama laten worden. Manlief bracht een paracetamol. Ja haha, een paracetamol. Lief bedoeld. Terug denkend aan zijn aanmoedigen, om mij er doorheen te slepen. Zijn onhandigheid en warme tranen bij de eerste ontmoeting met onze zoon. De eerste luier, mij helpen met kolven, mijn kraamtranen drogen, eten maken, korte nachten samen, elke keer mee naar het ziekenhuis. Elke keer, elke dag, elke moment ben jij daar. Ik ken niemand, met zoveel geduld en warmte dan jij. Al ruim één jaar papa en mama. Jij staat daar, als ik het even niet meer weet. En ik ben er, als jij het niet meer weet. 
Zelfs zijn stadje, waar wij op elkaar verliefd zijn geworden, getrouwd zijn en Luca hebben ontmoet, verlaat hij voor ons. Meer ruimte voor nog meer liefde. Een nieuw huis, een nieuwe plek waar we niemand kennen. Bij elke afscheid hoort een nieuw begin. Maar wat is het mooi als we iets van ons oude vertrouwde plekje mee konden nemen. En hoe tof is het dat dát kan. de kaart van Oldenzaal. Gewoon in onze nieuwe woning in de woonkamer, waar wij elke dag, de dag beginnen en afsluiten. Zo is ons plekje, die ons groter heeft gemaakt, toch heel dichtbij.
Mocht je ook zo'n speciaal houtenstadskaart cadeau willen geven aan je man voor Vaderdag? of wil je ook zo'n mooie pronkstuk in je huisje willen? neem dan HIER een kijkje!

Lees meer...

Back to Top